Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Psychologia. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Psychologia. Pokaż wszystkie posty

Podejmij wyzwanie - Tara Mohr



Czego się boisz? Nie martw się, nie tylko ty masz swoje lęki i obawy. Jeżeli jednak strach ten Cię paraliżuje i czujesz, że czas zmienić coś w swoim życiu - sięgnij po tę książkę. Jednak uważaj, pozytywnych zmian nie cofniesz!

Podejmij wyzwanie to przewodnik zachęcający do podążania za marzeniami. Autorka udowadnia, że w każdej przedstawicielce płci pięknej drzemią uśpione talenty. Sięgnięcie po nie może całkowicie zmienić jakość życia i sposób postrzegania siebie.
 
Mówienie swoich małych prawd jest ważnym krokiem na drodze do podejmowania śmielszych wyzwań.

Kiedy przeczytałam, że Tara jest ekspertką w dziedzinie przywództwa - rozpromieniłam się. Abstrahując od tego, że psychologia władzy i przywództwa po prostu mnie kręci i uwielbiam o tym czytać i słuchać - czułam w kościach, że ta autorka ma wiele do przekazania. Nie jest to kolejna bezpłciowa książka, którą przeczytałam ze znudzeniem podjadając kanapkę. To poradnik dla inteligentnych, pewnych siebie kobiet, który powodował, że kawa stygła mi w kubku, a kanapki zjadał kot. Zaczytywałam się bez pamięci zapominając, co dzieje się dookoła mnie. 

Bywa tak, że krytyk wewnętrzny mówi kilkoma różnymi głosami.

Tara, dla której więzi rodzinne to podstawa, w swojej książce stara się pokazać kobietom, że ich brak pewności siebie i ograniczanie własnych możliwości są szkodliwe nie tylko dla nich, ale również... dla świata! Bo przecież to on nie może korzystać z naszych talentów, których mamy tak wiele. 
W książce znajdziemy 10 cudownych rozdziałów, na które składa się teoria, ale także zestawy ćwiczeń i przykładów. Czytając czułam, że wszystko jest uporządkowane i ma swoje miejsce - jakby Tara była moją przewodniczką podczas lektury... zupełnie jak podczas czytania Oprah Winfrey - To, co wiem na pewno.

Przesadne zwracanie uwagi na to, co sądzą inni, oderwało mnie od najistotniejszej pracy i największej twórczej pasji.
Wiecie, czego dowiedziałam się z tej książki? Przede wszystkim, że mój wewnętrzny krytyk nigdy nie zniknie, więc... nie ma sensu z nim walczyć. Lepiej żyć z nim w symbiozie, pogodzić się z jego istnieniem i po prostu go zaakceptować. Czasem wysłuchać, wyciągnąć wnioski z jego lekcji, a czasem po prostu zignorować. W ten sposób dopuszczam do głosu mojego mentora, a on ma na celu tylko jedno - pomóc mi rozwinąć skrzydła! Bo każda z nas może być tym, kim chce - literką, bizneswoman, kierowniczką, pisarką a nawet kierowcą!


To jest książka dla:
wszystkich cudownych kobiet. Dla tych z nas, które chcą zmienić coś w swoim życiu, ale zabrakło im odwagi do podjęcia ryzyka. Dla tych, które są sparaliżowane przez wewnętrznego krytyka i mają dość słuchania negatywnych opinii z otoczenia. Dla kobiet, które wierzą, że nie muszą żyć w strachu i szukają inspiracji do przełamania barier i osiągnięcia spełnienia. To jest książka dla Ciebie!

Tytuł: Podejmij wyzwanie
Autor: Tara Mohr
Wydawnictwo: Galaktyka
Liczba stron: 304
ISBN: 978-83-7579-496-0

Za lekturę dziękuję Wydawnictwu Galaktyka.
Czytaj dalej

Przestań się przejadać – Jane McCartney




Jedzenie emocjonalne – znamy to wszyscy. No bo chyba każdemu zdarzyło się smutki zajadać czekoladą, lodami albo pizzą. Właśnie o tym, jak przestać sięgać po jedzenie, gdy targają Tobą silne emocje, jest ta książka.

Słowem wstępu, okiem psychologa
Kompulsywne jedzenie zaliczamy do zaburzeń odżywiania i jest to poważne zaburzenie o podłożu psychicznym. Niestety często przez najbliższe otoczenie bagatelizowanym – w końcu to ani anoreksja, ani bulimia. A tak naprawdę można uznać je za równoważne uzależnieniu od jedzenia – osoba zaburzona nie umie przestać jeść, gdy poczuje sytość. Traci kontrolę nad sobą oraz przede wszystkim – nad ilością spożywanego pokarmu. Skutkiem tego zaburzeniu temu bardzo często towarzyszą nadwaga lub nawet otyłość. Jedzenie zdaje się przynosić ulgę, jednak jest to efekt krótkotrwały i paradoksalnie zwiększa napięcie nerwowe, zamiast je redukować.

Zgodnie z DSM-IV kompulsywne jedzenie diagnozujemy, gdy występują przynajmniej 3 objawy z następujących:
    - jedzenie, gdy nie jest się głodnym
    - kontynuowanie jedzenia mimo wystąpienia fizycznych dolegliwości
    - jedzenie mimo odczuwanego bólu i dyskomfortu
    - duże zainteresowanie jedzeniem, częste natrętne nawracające myśli o jedzeniu
    - brak kontroli nad spożywanymi produktami
    - trzymanie epizodów przejadania się w sekrecie przed innymi, jedzenie w samotności
    - w trakcie jedzenia pojawia się uczucie ulgi
    - po epizodzie przejadania się pojawiają się wyrzuty sumienia, czasem nastrój depresyjny


      Jedzenie kompulsywne vs bulimia
      Wydawać by się mogło, że tak naprawdę kompulsywne objadanie to… bulimia. Najważniejsze objawy się pokrywają: osoba się objada, często prowokuje wymioty, miewa napady, nie panuje nad sobą, zajada stresy i próbuje rozładować napięcie. Różnica polega jednak na tym, że cierpiące na uzależnienie od jedzenia osoby nie mają zaburzonego obrazu samego siebie (swojej tuszy), co w przypadku bulimii ma miejsce. Nie stosują także środków przeczyszczających, a ich BMI jest najczęściej wyższe. Co ciekawsze, osoby jedzące kompulsywnie na co dzień stosują racjonalną dietę – o ile akurat nie zdarza się napad.

      Przestań się przejadać!
      Autorka zaczyna od najważniejszego. Uświadamia czytelnika (jak zakładam – osobę, której problem dotyczy bezpośrednio lub ktoś z otoczenia się z nim boryka), że na kompulsywne objadanie nie pomogą diety ani dobre chęci. Bo podłoże problemu znajduje się gdzieś zupełnie indziej. Należy zacząć od poprawy samopoczucia psychicznego. To bardzo ważne, szczególnie w przypadku zaburzeń odżywiania. Zdaniem autorki nadwaga wynika przede wszystkim ze stanu umysłu i w pełni się z tym zgadzam!

      McCartney proponuje czterotygodniową terapię złożoną z ćwiczeń pomocnych w prawidłowej identyfikacji emocji, związków z innymi osobami i jedzeniem oraz walce ze stresem. Pomaga rozpoznać nawyki, przekonania, zanalizować konsekwencje wyborów i poznać sabotażystów. Ułatwia radzenie sobie z codziennym stresem i rozładowanie napięcia inaczej, jak przez spożywanie kolejnych posiłków.

      "Przestań się przejadać" to skuteczny poradnik jak zaakceptować samego siebie i odzyskać wiarę w siebie! Pamiętajcie, że wszystko zaczyna się w głowie. 
      Naprawdę polecam tę książkę każdemu, komu zdarza się sięgać po jedzenie nie dlatego, że są głodni ale dlatego, że są smutni. 

      Za lekturę serdecznie dziękuję Wydawnictwu Galaktyka.
      Czytaj dalej

      Lepiej. 21 strategii, by osiągnąć szczęście - Gretchen Rubin



      Nie ukrywam, że nie przepadam (a raczej: dotychczas nie przepadałam) za typowymi książkami motywacyjnymi, które obiecują złote góry i zapewniają, że zmienię swoje życie. Jednak „Lepiej” to pozycja, która od pierwszych zdań wciągnęła mnie na całego.

      Gretchen pisze z pasją. Z każdego zdania bije jej autentyczne zainteresowanie tematem, który porusza. Odnosisz wrażenie, że siedzi przed Tobą rozgorączkowana pasjonatka, która opowiada o nowym odkryciu. I w pewnym sensie tak właśnie jest! Przez kartki przecieka jej zamiłowanie do tematu i chęć poznania odpowiedzi na pytania, które każdy z nas zadanie sobie każdego dnia. Jak znaleźć czas na wszystko? Jak być szczęśliwym człowiekiem?

      Książka o nawykach

      W psychologii zajmują one bardzo istotne miejsce i jest wiele badań, które potwierdzają, że zachowania, które powtarzamy cyklicznie, zaczynamy wykonywać w sposób zautomatyzowany. Oznacza to, że w przetwarzaniu informacji ich dotyczących bierze udział mniej procesów poznawczych. Nie wiem czy wiecie, ale czynności nawykowe to około 95% naszych codziennych działań. Behawioryści podają, że wykształtowanie sobie nowego nawyku zajmuje od 20 do aż 70 dni, jednak wszystko zależy od wielu czynników: motywacji do zmiany, rodzaju nawyku czy sposobu jego wprowadzania.

      Lepiej! to kompendium wiedzy, które skłania do zastanowienia się nad sobą. Autorka zadaje dużo pytań, dzięki czemu czytelnik zaczyna automatycznie odpowiadać sobie na szereg z nich. Jesteś skowronkiem czy sową? A co wiesz o monitorowaniu swoich codziennych zajęć? Temat nawyków interesował mnie od zawsze, bo sama je po prostu uwielbiam i wiem, że pozwalają mi oszczędzać czas i energię każdego dnia. Dzięki nim mogę spokojnie obierać ziemniaki i w tym samym czasie planować, jaki tekst napiszę.

      Gretchen po prostu skłania do refleksji. Uruchamia procesy myślowe! Sprawia, że człowiek zatrzymuje się i zastanawia nad swoim codziennym postępowaniem, którego nie analizuje w normalnych warunkach. To ekscytujące, że przez ponad godzinę dyskutowałyśmy tylko i wyłącznie o nawykach odkrywając, że są znaczną częścią naszego życia, którą… kochamy i chcemy wykorzystać jak najlepiej! :)

      Oczywiście nie byłabym sobą, gdybym nie znalazła paru mankamentów. Jest nim to, że autorka wszystko odnosi do siebie. Zapewne jestem na to wyczulona jako psycholog – od pierwszego roku studiów uczą nas, by nie postrzegać wszystkiego przez pryzmat swojej osoby. Możliwe jednak, że po prostu taki sposób dzielenia się wiedzą nie przemawia akurat do mnie, co też jest w porządku. Nie wpłynęło to jednak na moją ciekawość książki. Szybko okazało się, że jest na tyle interesująca i wciągająca, że czytam każdy rozdział jednym tchem. Polecam!

      Książka daje nowe, ciekawe spojrzenie na temat zmiany. Tytułowe „Lepiej” zrozumiałam jako ulepszanie siebie w łatwy i przede wszystkim „codzienny” (naturalny) sposób - bez podejmowania dużego wysiłku. Autorka opisuje wiele historii i spostrzeżeń bazujących na jej własnych doświadczeniach co jest dla mnie ciekawe, ale chwilami męczące (za dużo przykładów). Z wieloma jej spostrzeżeniami nie sposób się nie zgodzić. Autorka pisze lekko, konkretnie i merytorycznie. Własne teorie popiera nauką i doświadczeniem.

      Tytuł: Lepiej. 21 strategii, by osiągnąć szczęście
      Autor: Gretchen Rubin
      Wydawnictwo: Wydawnictwo Znak
      Liczba stron: 288
      ISBN
      : 978-83-240-4048-3
      Za lekturę i inspirację serdecznie dziękuję Wydawnictwu Znak.
      Czytaj dalej

      To, co wiem na pewno - Oprah Winfrey

      Oprah Winfrey daje czytelnikowi 236 stron czystej wiedzy na temat tego, jak osiągnąć w życiu spełnienie. W prosty sposób pokazuje nam, jakie wartości w życiu powinny być najważniejsze.


      Moja ocena: 9/10
      Do książki podeszłam mocno sceptycznie, ponieważ Oprah była w moich oczach bardziej "show woman" niż osobą, która mogłaby jakkolwiek wpłynąć na mój własny światopogląd. Jednym słowem: nie wzbudzała autorytetu. Rozpoczynając lekturę książki miałam mieszane uczucia. Już na wstępie zauważyłam całe mnóstwo odniesień do wiary, Boga i ogólnie podobnej tematyki. Mimo wszystko uważam, że to jedna z lepszych książek, jakie miałam przyjemność czytać.

      "Pożegnaj raz na zawsze decyzje, które nie pomagają Ci troszczyć się o siebie, budować poczucia swojej wartości ani doceniać siebie."

      Pochłaniałam ją codziennie po troszku. Uwielbiam dzieła, do których Autor dodaje cząstkę siebie samego i taka jest Oprah - przepełniła tę książkę historiami z własnego życia. O traumatycznych, intymnych lub niezwykle radosnych dla siebie chwilach napisała otwarcie i z zadziwiającą lekkością. Nie czułam się w najmniejszym nawet stopniu przez nią przytłoczona. Wręcz odwrotnie - każdą opowieść odbierałam jako przestrogę, wskazówkę lub radę, którą chciała z dobrego serca mi przekazać. Czułam się jakbym słuchała ukochanej babci.

      "Wszystko co robisz i mówisz, pokazuje światu, kim jesteś. Niech to będzie prawdziwe."

      Od pierwszych stron zaintrygowały mnie tytuły, np. Radość lub Zachwyt. Czułam, że podział na takie "kategorie" nie jest przypadkowy. Dopiero, gdy dokończyłam książkę zrozumiałam co Oprah chciała pokazać. Każdy z nich jest odpowiednikiem etapu w życiu człowieka. Etapu w rozumieniu tej rzecz/wartości/uczuciu/emocji, która na danym etapie życia jest dla niego kluczowa. I tak właśnie dla dziecka będzie to radość, a dla osoby starszej - jasność i moc. Coś mi się wydaje, że są to etapy, przez które przechodziła w życiu sama Winfrey.

      Radość.
      Nieustępliwość.
      Więź.
      Wdzięczność.
      Potencjał.
      Zachwyt.
      Jasność.
      Moc.

      Najwięcej głowiłam się nad trzema rozdziałami: wdzięcznością, potencjałem oraz zachwytem. Etap nieustępliwości mam (w dużym stopniu) za sobą. Na etapie więzi aktualnie bardzo mocno jestem. Czekam na osiągnięcie wdzięczności, a marzę, by kiedykolwiek chociaż liznąć potencjału i zachwytu. Jestem przekonana, że jasność i moc pisane są nielicznym, którzy będą mieli odwagę po nie sięgnąć. Jej się udało, a czy mi się uda - czas pokaże. Będę się starała.

      "Gdy obdarzanie innych miłością uczynisz wątkiem swojej życiowej opowieści, nigdy nie powstanie jej ostatni rozdział, bo ten dar zawsze ma ciąg dalszy."

      Mogę zagwarantować Wam, że kobieta w każdym wieku znajdzie w tej książce coś dla siebie. To, czym dzieli się z nami Oprah jest ponadczasowe, do bólu szczere i pisane z dobroci serca. Autorka nikogo nie udaje, pisze o wszystkim prosto z mostu i nie owija w bawełnę - może właśnie dlatego tak bardzo do mnie przemówiła. Udowadnia czytelnikom, że nawet mimo bardzo ciężkich doświadczeń można osiągnąć w życiu spełnienie i radość. Wystarczy nad tym pracować, bo nic w życiu nie przychodzi samo.

      "A jeśli zanurzysz się w to, czego się boisz, jeśli się odważysz i otworzysz - walka z tym, co ukryte najgłębiej, może Ci dać największą siłę."

      Zaczęłam sceptycznie i z dystansem. Dzisiaj chciałabym usiąść z Winfrey na tarasie jej domu i pijąc ciepłą herbatę z pomarańczą porozmawiać na luzie o życiu. Pośmiać się, wspólnie pomilczeń i po prostu doznać tego, czego jej udaje się doznawać każdego dnia. 
      To jest książka dla:
      każdej osoby, która potrzebuje inspiracji i mocnego kopa motywacji. Dla każdego, kto ceni sobie szczerość i chce coś zmienić w swoim życiu, znaleźć w nim coś głębszego. Kto chce nie tylko być, ale też czuć.
      Autor: Oprah Winfrey
      Tytuł: To, co wiem na pewno
      Wydawnictwo: Wydawnictwo Galaktyka
      Liczba stron: 240
      ISBN: 978-83-7579-397-0

      Lekturę książki zawdzięczam Wydawnictwu Galaktyka. Dziekuję!
      Czytaj dalej

      Po co marnować czas?


      Wiesz, co jest największą chorobą naszych czasów? Przekonanie, że odpoczywając marnujemy swój czas. I jednocześnie z uporem maniaka nie dostrzegamy, gdy naprawdę przecieka nam przez palce.

      Kiedy odpoczywasz, regenerujesz swój organizm i pozwalasz mu zebrać siły do dalszego działania. W końcu człowiek nie jest robotem, potrzebuje odrobiny relaksu – chociaż od czasu do czasu. O marnowaniu czasu mówimy, kiedy bujasz w obłokach podczas wykonywania konkretnego zadania. No wiesz - podejmujesz tą trudną decyzję, że siadasz do pracy, więc wypadałoby po prostu ją zrobić i mieć z głowy. No bo pomyśl - czy nie prościej byłoby wykonać zadanie w godzinę i potem mieć czas wolny? Tak po prostu? Zamiast tego siedzisz nad jedną rzeczą kilka godzin, bo w międzyczasie kontemplujesz nad bałaganem w szafie, rozstaniem koleżanki albo krzywym nosem Janusza. Bez sensu.

      Daj z siebie wszystko!
      Moja rada jest bardzo prosta: Daj z siebie wszystko! Serio, najlepsze rozwiązanie jest (tak dla odmiany) tym najprostszym. Spróbuj po prostu maksymalnie skupić się na czynności, którą wykonujesz. Oddaj się jej całkowicie bez względu na to, czy jest to praca czy... odpoczynek. Bo zrelaksować się też trzeba umieć, to nie jest takie proste. Jak poczujesz, że całym sobą jesteś w tym, co robisz – zrozumiesz o czym piszę. I zaczniesz żyć tu i teraz.

      Wszystko wydaje się być prostym, gdy zadanie jest interesujące. A co zrobić, gdy praca nas nudzi albo wyzwanie jest zbyt łatwe lub... zbyt trudne? Wtedy do akcji wkraczają rozpraszacze (dystraktory), które odciągają naszą uwagę. A jest to niezwykle kuszące, bo kto nie lubi scrollować Facebooka czy przeglądać bezmyślnie Instagrama. A wystarczy odłożyć telefon, odłączyć się od sieci i po prostu skupić. Sam zobaczysz, że pracę wykonasz kilka razy szybciej i co najważniejsze – będziesz mniej zmęczony!
      Czytaj dalej

      Obezwładniający stres - jak sobie poradzić?



      Pisałam już o sposobach na zwiększenie pewności siebie. Dotyczyły przekraczania własnych granic. Dzisiaj przekazuję do Waszych rąk dwa przepisy na zredukowanie stresu bez konieczności walki z samym sobą. Pierwszy raz powiedział mi o nich Tomasz Kammel.

      Ręce do góry!
      Kiedyś usłyszałam, że podniesienie rąk do góry zwiększa pewność siebie oraz powoduje, że samoocena rośnie. Postanowiłam więc to wypróbować i kilka razy, gdy byłam w potrzebie, chowałam się do toalety i stałam z łapami w górę. No bo przecież nie będę stała tak na środku auli albo korytarza, trzeba się schować.
      Potwierdzam, było mi jakby trochę mniej stresującą i jakby trochę bardziej wierzyłam w swoje możliwości. Nie wiem na ile był to efekt stania z rękoma w górze, jak debil, a na ile siły autosugestii, ale cel osiągnęłam natychmiast - zadziałało. Nie musiałam nic sobie tłumaczyć, przygotowywać się do wystąpienia ani walczyć z własnymi słabościami. Po prostu sobie postałam. Ponoć jest to jedna z 3 pozycji ciała, która ma podobne działanie. Poza nią jest jeszcze luzacka poza "na prezesa" z założonymi na stół nogami lub niby od niechcenia stanie z rękoma opartymi na biodrach. Tych jeszcze nie testowałam.

      Jaki jest człowiek sukcesu?  
      Wyprostowany. Jest to niby oczywiste, ale chyba nie dla wszystkich, co stwierdzam po dokładnej analizie postaw ciała ludzi, których spotykam. Garbimy się, chowamy się w sobie, wykrzywiamy kręgosłupy i wykręcamy kręgi szyjne. Dlaczego? Przecież chyba zdajemy sobie sprawę, że wyglądamy wtedy żałośnie. Wydaje mi się, że wszystko jest winą stresu, który przekłada się na postawę i mowę ciała. Jak z tym walczyć? Ha! Wypróbuj pęcherzyki wstydu.

      Przed wyjściem na wydarzenie (tym, które jest dla Ciebie ważne lub z jakiś powodów stresujące) skup się przez chwilę na sobie. Wyobraź sobie, że wypełniają Cię wstrętne fioletowe pęcherzyki. Następnie całą siłą woli zacznij spychać je poniżej linii kolan. Kiedy uda Ci się to zrobić, wyobraź sobie, że było ich tak dużo, że nagle wszystkie eksplodowały i wyleciały prosto przed Ciebie tworząc ścieżkę do celu. Teraz nadszedł czas na najlepsze - wskakuj na tą ścieżkę i z każdym krokiem rozgniataj te obrzydliwe pęcherzyska, aż pękną z łoskotem. No i co, da się teraz iść niepewnym krokiem? Gwarantuję Ci, że po pierwsze - będziesz uśmiechnięty, po drugie - wyprostowany, po trzecie - pewniejszy siebie.

      Sposobów na walkę ze stresem są miliony. 3 najbardziej skuteczne znajdziesz tutaj. Jeżeli zależy Ci na szybkim opanowaniu stresu i nie masz czasu, by zagłębiać się w siebie - wykorzystaj jedną z tych dwóch metod. Nie zawiedziesz się :)
      Czytaj dalej

      3 wskazówki jak zwiększyć pewność siebie


      Czasem każdy z nas czuje się zagubiony i wtedy jego pewność siebie spada. Czy istnieją sprawdzone sposoby na to, by pomóc jej wzrosnąć?

      Wyjdź ze strefy komfortu
      Chciałam nazwać ten punkt trochę inaczej, bo wszędzie ostatnio czytam o "strefie komfortu", ale nie potrafię, wybaczcie. Zasada ta jest bardzo prosta i wychodzi z jednej założenia:

      Jeżeli czujesz się w czymś absolutnie bezpiecznie i komfortowo - czas to zmienić

      O co chodzi? Przesiadywanie w strefie komfortu jest fajne, bo czujemy się bezpiecznie. Wiąże się jednak z tym, że nie uczymy się niczego nowego. Tylko i wyłącznie sytuacje, w których pojawia się w nas niepewność, są rozwojowe. Żeby zwiększyć pewność siebie, warto codziennie stawiać sobie wyzwanie, które zmobilizuje Cię do wyjścia ze strefy komfortu. Nie musi ono być duże - wystarczą malutkie kroczki, które doprowadzą Cię do dużej zmiany w zawrotnym tempie. Szybko zobaczysz, że przełamywanie własnych ograniczeń uzależnia i daje ogromną satysfakcję.

      Jednym z pomysłów na wyjście ze strefy komfortu jest zastanowienie się nad własnymi nawykami oraz zmobilizowanie się do wprowadzenie w nich zmian. Ja na przykład zaczęłam jeść śniadania przed wypiciem porannej kawy. To była moja ogromna słabość, o czym przeczytasz tutaj. Nie jest to duży krok, ale jakiś zawsze.

      2. Umil komuś dzień
      Może Ci się wydawać, że nie ma to wiele wspólnego z pewnością siebie, ale jest to błędne myślenie. Jeżeli jesteśmy dla innych mili, automatycznie zaczynamy bardziej lubić siebie samego. A co dzieje się, gdy akceptujemy swoją osobę? Stajemy się pewniejsi siebie. :) Reakcja łańcuchowa, jak to mówią.

      Szukając dobrych cech u innych, zaczynamy szukać ich również u siebie.

      U mnie zadziałało to w naprawdę zawrotnym tempie. Wypracowałam sobie zwyczaj, by mówić innym miłe słowa bez oczekiwania rewanżu. Daję ludziom trochę radości lub komplementów od siebie, bo są szczere. Dzięki temu zaczęłam bardziej siebie lubić, inni zaczęli bardziej lubić mnie, a świat stał się piękniejszy. Nie wymagało to aż tak dużo pracy.

      3. Pokaż, że jesteś
      Dla wielu osób jest to ściśle powiązane z wyjściem ze strefy komfortu i słusznie. Każde wystąpienie publiczne wiąże się z ogromnym stresem, nawet dla najlepszych. Myślisz, że Anthony Robbins nie ma tremy? Uważasz, że Mateusz Grzesiak zawsze wie, co powiedzieć? Oczywiście, że nie. Wszyscy jesteśmy ludźmi i obawiamy się tego samego - że zostaniemy wyśmiani albo palniemy publicznie jakąś głupotę. Niektórzy po prostu nabrali wprawy. ;)

      Zdradzę Ci tajemnicę - ludzie są dużo bardziej wyrozumiali, niż to sobie wyobrażasz. Ba! Oni kochają, gdy robisz błędy, ponieważ dzięki temu stajesz się dla nich bardziej "ludzki" i tracisz tą aurę niesamowitości, która towarzyszy mówcy stojącemu przed tłumem.

      By zwiększyć pewność siebie, chodź na publiczne występy oraz debaty. Na każdej z nich postaraj się odezwać chociaż raz. Na początku będzie Ci trudno, ale z czasem - coraz łatwiej. Dzięki temu poćwiczysz możliwość rozwijania sztuki wystąpień publicznych i zaczniesz budować pewność siebie.


      Pojawia się u Was czasem zwątpienie we własne możliwości i kompetencje? Jak pracujecie nad swoją pewnością siebie?
      Czytaj dalej

      Od zazdrości do zawiści


      Zastanawiacie się czasem czy czujecie jeszcze zazdrość czy może to już uczucie zawiści? Ja non stop. Ostatnio coraz częściej, bo i rówieśnicy zaczynają osiągać coraz większe sukcesy. Jak sobie z tym radzę?

      Wszyscy to mamy

      Każdy z nas czegoś komuś zazdrości, to naturalne. Dziwne byłoby, gdybyśmy tego nie mieli, w końcu zazdrość w dużej mierze motywuje nas do działania i sięgania po własne marzenia. Pokazuje też, że ktoś mógł to osiągnąć, więc bywa wyzwaniem. Nie ma sensu wypierać się tego stanu czy udawać przed światem, że nie zdarza nam się czasem potajemnie marzyć o tym, co mają inni. Mów o tym głośno, a ulżysz sobie, rozładujesz atmosferę i nie pozwolisz, by...

      Pojawiła się zawiść?
      No dobra, jest klęska, bo jednak Ci się nie udało i nie dość, że pojawiła się zazdrość to jeszcze w okropnej formie - zawiści. Nie dość, że chcesz mieć to, co druga osoba, to jeszcze najchętniej byś to temu człowiekowi zabrał(a) albo zepsuł(a). Każdemu się zdarza, nie przejmuj się. Otaczają nas sukcesy innych ludzi, np. piękna figura, częste awanse, bardzo wysokie zarobki czy kolejne piękne dziecko. Obserwując życie znajomych można czasem dostać depresji. U mnie na przykład samoocena gwałtownie idzie w dół, gdy patrzę na sukcesy ludzi dookoła. Zaczynam wtedy zrzędzić i niestety przypominam wyglądem tego krasnala:



      To okropne, ale czasem pojawiają się u mnie myśli "Niech to straci" albo "Serio, jak ja nie mam to on też nie powinien". Zaczyna się życzenie innym porażki, tylko za co? Za to, że ja nie znam własnej wartości albo jestem zbyt leniwa, by ruszyć tyłek i zacząć pracować tak samo ciężko, jak ten człowiek?

      Przestań się porównywać
      Zauważyłam już jakiś czas temu, że negatywne myśli napędzają negatywny stosunek do ludzi. Wszystko się uzupełnia. Dlatego będę nawoływać - skończ z oglądaniem się na działania innych, a sam(a) zacznij działać! Nie ma możliwości, byś miał(a) w życiu wszystko, co sobie wymyślisz. W końcu doba ma tylko 24 godziny, a życie trwa około 80 lat (jak dobrze pójdzie). Trzeba się na coś zdecydować i do czegoś dążyć. Warto więc zrobić cztery rzeczy: określić swoje wartości, przyjrzeć się temu, co sięma, ustanowić cele i przyjrzeć się marzeniom. Pomocne mogą być takie pytania:

      1. Co jest dla mnie w życiu najważniejsze?
      2. Gdzie chcę być za 20 lat?
      3. Jakie są moje aktualne zasoby?
      4. Co udało mi się już osiągnąć?

      Szczególnie polecam Ci skupić się na pytaniu czwartym. Jest najtrudniejsze, bo wymaga odwołania się do rzeczy pozytywnych na swój temat. Mamy jako ludzie z tym duży problem - nie tylko innych oceniamy źle, siebie jeszcze gorzej! Może dzięki odpowiedzi na to pytanie zrozumiesz, że masz naprawdę dużo. Zobaczysz, im więcej wypiszesz - tym więcej będzie przychodziło Ci do głowy. Warto spróbować.


      Zdarza Wam się czuć zawiść? Jak sobie wtedy radzicie?
      Czytaj dalej

      Nawyki - co chciałabym w sobie zmienić?


      Każdy z nas ma zachowania, które go irytują, ale nie potrafi ich zmienić. Są to nawyki. Tak, są nam potrzebne, bo zapewniają poczucie bezpieczeństwa. Mam jednak parę przyzwyczajeń, które powinny zniknąć. Jaka nie chcę być?
       
      Nie chcę zostawiać wszystkiego na ostatnią chwilę
      Pracuję nad tym nawykiem od wielu lat, ale efekty są mizerne. Choćby praca magisterska jest świetnym przykładem - mamy 21 maja, a ja jeszcze nie mam gotowej pracy, chociaż powinnam. Regularnie mówię sobie, że trzeba systematycznie pracować, bo obowiązki się nawarstwiają, a energii ubywa. Gadać to ja jednak sobie mogę, niestety.


       
      Nie chcę oceniać innych
      Mam taką cechę (lub przyzwyczajenie), że oceniam, komentuję i analizuję zachowania innych ludzi. Nie byłoby w tym nawet nic złego, ale akurat na mnie bardzo źle to wpływa. Staje się podejrzliwa, niezadowolona z życia i zołzowata. Chyba nie warto iść w tę stronię, nie?

      Nie chcę narzekać, jak stara panna
      Który Polaczek nie lubi narzekać? Ja mówię, że nie lubię, ale robię to non stop, więc chyba jestem kłamczuchem. Pławię się w swoim marudzeniu na to, jak beznadziejny jest świat, mój kraj i wszyscy ludzie dookoła. Dzięki temu (przynajmniej iluzorycznie) wzrasta mi samoocena. No właśnie - jest to złudzenie, bo tak naprawdę ciągłe narzekanie powoduje tylko spadek nastroju i radości z życia.

      Nie chcę dłużej siebie nie doceniać
      Jest we mnie taka fascynująca - albo raczej frustrująca - rzecz, że nieważne ile osiągnę i tak będę uważała, że jestem gorsza od innych i nic mi się nie udaje. Co z tego, że już mam więcej niż połowa ludzi w moim wieku, jeżeli 1% ma więcej ode mnie? Nie mogę tego przeżyć! Co z tego, że ciężką pracą udało mi się osiągnąć bardzo, bardzo dużo? Przecież ktoś inny osiągnąć gdzieś coś innego. Do zmiany natychmiast!

      Nie chcę pić kawy przed śniadaniem
      Wydaje się mało istotne, ale przez ten naprawdę głupi nawyk codziennie źle się czuję, wiecie? Organizm, któremu dostarcza się kawę na pusty żołądek nie jest zadowolony i traktuje ją jak... truciznę. Przez to zaczynają pojawiać się różne problemy, ale najgorszym jest nieustanne wrażenie, że zwymiotuję. Oczywiście mi to nie przeszkadza w codziennym powtarzaniu tej czynności, no bo co.



      Zauważyłam w trakcie pisania tego tekstu, że lista nawyków, które chciałabym zmienić jest bardzo długa. Na początku zastanawiam się Co ja tu napiszę? Jakie ja mogę mieć nawyki? Okazało się, że im dłużej pisałam, tym więcej różnych zachowań lub cech mi się przypominało. Warto czasem usiąść i zastanowić się nad sobą. Mi wystarczyło kilka minut, a dowiedziałam się o swojej osobie naprawdę bardzo dużo.


      Macie jakieś sposoby na walkę z nawykami?
      Czytaj dalej

      Nie śpij zbyt długo, bo...


      Zapewne tak, jak mnie wychowywano Cię w myśl, że człowiek powinien przesypiać minimum 8 godzin na dobę. Obstawiam więc, że dziwisz się słysząc, że tyle śpiąc możesz robić sobie krzywdę! Ale jak to?

      Nadmiar snu grozi...
      Nie namawiam Was kochani do tego, byście nagle przestali sypiać lub doprowadzili się do stanu zasypiania na stojąco. Warto jednak zapamiętać sobie, że osoba dorosła powinna spać około 6-7 godzin na dobę - ani mniej, ani więcej. Dr Gregg Jacobs z Centrum Zaburzeń Snu na University of Massachusettes gorąco rekomenduje 7 godzin, ponieważ jego zdaniem taka dawka najlepiej wpływa na ludzki organizm oraz samopoczucie. Każde odstępstwo od tej normy (no dobra, nie trzymajmy się tak dokładnie, niech będzie przedział 6 do 8 godzin) może powodować zaburzenia zarówno somatyczne, jak i psychiczne.

      Nadmiar snu często kończy się tak, że pojawia się: cukrzyca, otyłość (osoby przesypiające 9-10 godzin w ciągu doby są o 21% bardziej narażone na otyłość w perspektywie 6 lat niż te, które śpią 7-8 godzin), ból głowy oraz kręgosłupa, choroby serca, a nawet skrócenie życia. Jeżeli chodzi o zaburzenia psychiczne, przesypianie zbyt wielu godzin może prowadzić do depresji. Podobno około 15% osób borykających się z tą chorobą śpi zbyt dużo, co powoduje pogarszanie się ich ogólnego stanu zdrowia.

      Ostatnio na portalu Charakterów przeczytałam o Prof. Franco Cappuccio, który przeanalizował 16 badań dotyczących nawyków związanych ze snem. Swoim eksperymentem objął ponad milion osób - dla mnie ta liczba jest mega abstrakcyjna!

      Co takiego zauważył? 
      Jeżeli ktoś spał ponad 8 godzin na dobę, szansa na jego zgon była o 30% większa niż u osób, które spały od 6 do 8 godzin. Żeby było jasne - Profesor zbadał to dwukrotnie: wliczając osoby chore (somatycznie lub psychicznie) oraz wykluczając je z analizy. W obu przypadkach wyniki były takie same.



      Nie zapominajmy o jeszcze jednej, bardzo ważnej rzeczy - higienie snu. Dotyczy ona również regularności, którą tak bardzo hołdujemy, gdy mowa jest o dzieciach, a zaniedbujemy w przypadku siebie samego. Odpowiedz sobie na takie oto pytania:

      1. Czy chodzisz spać o tych samych porach?
      2. Czy spożywasz przed snem alkohol lub kofeinę?
      3. Czy śpisz na wygodnym posłaniu?
      4. Czy pomieszczenie, w którym sypiasz jest wywietrzone?

      Jeżeli z ręką na sercu możesz odpowiedzieć na nie twierdząco, fantastycznie. Sen powinien być dla Ciebie czasem odpoczynku i regeneracji. Tylko pozazdrościć! Pamiętaj jedynie, by nie był zbyt długi. Tak na wszelki wypadek.
      Czytaj dalej

      10 typów nudziarzy


      Zdarza Ci się zastanawiać, czy jesteś nudziarzem? Sprawdź, czy któraś z najbardziej charakterystycznych cech osób, które usypiają otoczenie, dotyczy właśnie Ciebie.

      Nie owijajmy w bawełnę i nie mydlmy sobie oczu - każdy z nas kiedyś zastanawiał się nad tym, czy przypadkiem nie jest typem osoby, która usypia lub irytuje wszystkich dookoła. Wszyscy zastanawiamy się jak odbierają nas inni i obawiamy się tego, że jesteśmy mało ciekawi.

      1. To ja, narcyz się nazywam!
      Wiesz kto jest najnudniejszą osobą na świecie? Ten, który mówi tylko o sobie. Nie dość, że takie osoby nie potrafią słuchać, bo ich uwaga ciągle skoncentrowana jest na sobie samym, to okazują bardzo wyraźnie brak zainteresowania drugą osobą. Co więcej, nieustannie narzekają na otaczającą ich rzeczywistość. Nie lubimy zrzędzenia.

      2. Podlizuch pierwszy
      Jest taka grupa osób, które myślą, że podlizując się zdobędą czyjąkolwiek sympatię. Mówią to, co chcesz usłyszeć. Robią to, co może zapewnić im akceptację. Schlebiają tym, którzy mogą im coś zapewnić. Bycie zabawnym, elokwentnym i ambitnym na siłę się nie sprawdza. To wszystko jest antyreceptą na zdobycie realnej sympatii, bo wszystko co sztuczne zniechęca. Poza tym takie osoby są nudne, po prostu.

      3. Porcelanowa laleczka  
      Wiem, że niektóre osoby po prostu tak mają, ale nic nie poradzę na to, że to wpływa na fakt, że są nudne. Brak entuzjazmu, wypowiadanie się w sposób monotonny, ubogi kontakt wzrokowy - to powoduje, że w rozmowie z taką osobą zaczynamy ziewać.

      4. Przestań mi przerywać!  
      Dla mnie najgorsze są osoby, które ciągle mi przerywają. Mam niski próg tolerancji wobec nich. Kiedy ktoś zajmuje się podczas rozmowy czymś innym, przerywa wypowiedź lub co gorsza zaczyna nowy wątek - świadczy to o braku szacunku do drugiej osoby. Nie wspomnę o poziomie kultury tego człowieka.

      5. Skup się na mnie
      Są osoby, dla których skupienie się na jednej rzeczy graniczy z cudem. Mnie to denerwuje, ale większość ludzi przestaje się po prostu kimś takim interesować. Rozproszona uwaga powoduje, że odbiera się taką osobę jako mało zaangażowaną. Ludzie zamiast się starać, po prostu zaczną unikać kontaktu z kimś takim, bo jest to nudne.

      6. Odgrzewane kotlety
      Znacie ten typ? Od 20 lat ciągle opowiada ten sam kawał i oczekuje, że wszyscy będą się emocjonowali? No ja tak i zawsze, jak rozpoczyna się żart mam ochotę wyjść. Ile można słuchać tego samego? To jest bardzo, ale to bardzo nudne!

      7. Wszystko na poważnie
      Większość z nas lubi osoby z poczuciem humoru. Powaga jest okay, ale nie w nadmiarze. W pewnych sytuacjach oczywiście się sprawdzi, ale gdy zaczyna być cecha stałą - staje się niesamowicie irytująca. Ciężko znaleźć przyjaciół i zaciekawić sobą innych, gdy się w ogóle nie uśmiecha, prawda? Trochę dystansu do siebie! :)

      8. W żółwim tempie
      W szkole czy na uczelni każdy ma wykładowcę, który usypia. Robi długie przerwy w wypowiedziach, ton głosu jest monotonny i cichy, a co gorsza - nieustannie zwleka z przejściem do meritum sprawy. No cóż, takie zabiegi niestety skutecznie odciągają uwagę słuchacza, a co za tym idzie - jego zainteresowanie.

      9. Co za banał
      Jeżeli masz tendencję do opowiadania tylko o rzeczach powierzchownych lub banalnych - popracuj nad tym. Ludzie nie lubią "wiecznie ostrożnych" rozmówców, którzy boją się podjąć głębszy temat. Staraj się też podejmować różne wątki i nie skupiać wokół jednej tematyki.

      10. Brak osobowości
      Przerażające - boję się takich osób, a znam kilka. Naprawdę. Nigdy nie wiesz co myślą, bo odnosisz wrażenie, że nie myślą. Nie mają własnej opinii, nie wypowiadają się zbyt często i są bardzo przewidywalne w zachowaniu. Nie da się szanować takiej osoby, a przebywanie z nią jest do granic możliwości nieciekawe. Własne zdanie jest w cenie - nawet wtedy, gdy rozmówca się z nim nie zgadza.


      Chętnie dowiem się, kogo jeszcze Wy dodalibyście do tej listy? :)
      Czytaj dalej

      Spełniając własne marzenia


      Zauważyłam, że wiele osób nałogowo spełnia marzenia... wszystkich dookoła, zaniedbując te własne. Łatwo wpadamy w tę pułapkę, ale jak z niej wyjść?

      Przez ostatnie 22 lata żyłam spełniając marzenia ludzi dookoła. Całą energię wkładałam w to, by spełnić oczekiwania rodziców, dziadków, wujków i Bóg wie kogo jeszcze. Chciałam być akceptowana i kochana. Nie rozumiałam tylko jednej rzeczy - zatracanie siebie nie zapewni mi tej miłości.

      Zaryzykuj i się nie bój
      Wydaje mi się, że większość z nas po prostu boi się, że zostanie odrzucona, gdy podejmie decyzję niezgodną z oczekiwaniami rodziny. Przez całe życie rodzice namawiali mnie do tego, bym została lekarzem. Ja nigdy tego nie chciałam, jednak odpowiednie pranie mózgu i uporczywe powtarzanie, że pracę może dostać tylko inżynier i lekarz - łamałam się pod naporem. Wiele razy próbowałam przygotować się do matury na studia medyczne, wiele razy płakałam, że nic w życiu nie osiągnę. Nie potrafiłam zaakceptować siebie jako osoby i nie doceniałam nic, co mi w życiu wychodziło. Zresztą, niewiele mi wychodziło, bo wiecznie martwiłam się tym, że nie będę lekarzem.

      Uwierz, że nie jest łatwo i nie będzie
      Domyślam się, że słowa te mogą brzmieć mocno dobijająco, jednak jest to pierwszy i najważniejszy krok na drodze do faktycznego skupienia się na spełnianiu własnych marzeń. Dopuść do siebie myśl, że to nie jest bułka z masłem, a ciężka praca. Będzie presja otoczenia, będą próby argumentowania, że Twój wybór nie jest najlepszy. Tak naprawdę ciągle życie będzie wystawiało Cię na wiele prób - tak to już jest.

      Oni zrozumieją
      Rodzina potrafi uprzykrzyć życie. Kochamy ją i szanujemy, ale nie oznacza to, że musimy wszystko robić zgodnie z ich oczekiwaniami i bez słowa słuchać ich argumentów - zarówno mądrych, jak i tych mniej. Serio, otoczenie w końcu pogodzi się z tym, że idziesz własną ścieżką. Cały sukces leży w Twojej asertywności, pewności własnych decyzji oraz dążeniu do celu. Nie skarż się, nie pokazuj, jak bardzo się boisz. Nie biegnij do innych z płaczem, gdy spotka Cię niepowodzenie i nie mów, że mieli rację. A jeżeli nie zrozumieją to warto zastanowić się nad jednym - czy naprawdę chcesz mieć kogoś takiego u swego boku?

      Mi się udało
       Wiele lat toczyłam walkę z rodzicami o to, że nie chcę być lekarzem. Nie czułam do tego powołania, ale oni naciskali. Miałam wyrzuty sumienia, czułam się gorsza i odnosiłam wrażenie, że droga, którą idę jest błędna. Miałam bardzo niskie poczucie własne wartości, nie wierzyłam w swoje kompetencje oraz nie byłam przekonana co do własnego pomysłu na siebie. Jednak przetrwałam to i po latach poczułam ulgę. Poczułam ulgę, że robię to co ja chcę i osiągam to własnymi siłami. Odnalazłam w sobie ogromną siłę, ponieważ powiedziałam głośnie NIE i od tego momentu osiągam spełnienie na każdym polu. Pierwszy raz w życiu czuję, że robię dobrze i nawet jeżeli mi się nie powiedzie (a zawsze istnieje takie ryzyko) wiem, że nie pobiegnę z płaczem do rodziców. Nie będę błagała ich o pomoc, po prostu poradzę sobie z tą sytuacją. Już nie potrzebuję czyjekolwiek aprobaty tego co robię - wystarczam sobie sama.




      Odkąd odbyłam wewnętrzny i długo trwający (bo ponad rok) monolog zrozumiałam, że nie jestem gorsza od innych. Uwierzyłam w siebie i doceniłam to, co mam. Wiecie co zaczęło się równolegle zmieniać? Sposób, w jaki postrzega mnie rodzina. Zauważyli, że dojrzałam i jestem pewna swoich decyzji. Podejrzewam, że odczuli też ulgę i w końcu odpuścili. To kolejny argument przemawiający za tym, że jeżeli sam nie znasz swojej wartości - otoczenie również jej nie zobaczy. Nawet Ci najbliżsi.


      Walcz więc człowieku o swoje marzenia i realizuj własne plany. Jaki sens ma Twoje życie, gdy spełniasz oczekiwania innych, a zapominasz o sobie samym?

      Czytaj dalej